پروفسور حسين لطف آبادی


درست از نيم قرن پيش، در سال ۱۳۴۰ که آغاز جوانی اوست، زندگي خود را به کار روان شناسی و تعليم و تربيت و فرهنگ، آراسته است.
نظرية بنيادي دکتر لطف آبادي در پژوهشهاي روان شناسی و علوم تربيتي، با نام «خردگرايي مينوي و علمي» ارائه شده که فلسفة زيربنايي همة ديدگاهها و تأليفات و آثار او است.
او معتقد است، و در آثار خود نشان داده است که، با اتکاء به خردمندي و انديشة درست مي توان دانش عيني در روان­ شناسي و علوم تربيتي را با هستي مينوي و انسانی در پيوند با يکديگر قرار داد و از اين راه، افقهاي روشن و مطمئن و رهايي بخش براي زندگي رسا و شادمانه را پيش روي خود و ديگران، گشود.بر اساس همين فلسفة خردگرايي مينوي و علمي است که او نظرية روان ­شناسي «درمان زندگي ايراني را نيز بنياد نهاده است. اين ديدگاه بنيادي و کاربردهاي آن را مي توان در آثار دکتر لطف آبادي (از جمله در آخرين مقالات و در آثار رسانه ای وی که متن کامل يا آدرس دستيابی به آنها در اين سايت ارائه شده) مطالعه کرد.
دکتر لطف آبادي فرزند نيشابور و خراسانِ بزرگِ ايرانِ کهن است که در خانوادهاي دانش دوست و دهقان و باغدار پرورش يافته و از سرچشمه های فرهنگ ايرانی و انسانی سيراب شده و پيوندی محکم با اين گذشتة تاريخی و ملی و فرهنگی خويش دارد.
ايشان پس از دانش آموزي در دورة ديپلم علوم طبيعی در دبيرستان کمال الملک و کار آموزگاري سپاه دانش در روستاي محيط آباد نيشابور و همزمان با آموزگاري دبستان در روستاي عباس آباد موقوفة بيمارستان نجميه (متعلق به شادروان دکتر محمد مصدق) در بخش فشافوية شهر ري، در سال ۱۳۴۵ وارد دانشگاه تهران شد.
ليسانس را در رشتة روان شناسي و دورة فوق ليسانس را در رشتة روان شناسي تربيتي در دانشگاه تهران گذراند.
ايشان سپس در سال ۱۳۵۳ براي دريافت آموزش دکترا به سوئد رفت و ده سال در آن کشور ماندگار شد. از آن ده سال، پس از دريافت درجة دکتراي تخصصي در رشتة روان شناسي تربيتي (سنجش و ارزشيابي)، از سال ۱۳۵۸ به مدت پنج سال ابتدا در دانشگاه لين شوپينگ و سپس در دانشگاه تربيت معلم کالمار در سوئد به عنوان استاديار روان شناسي تربيتي به تدريس پرداخت.
دکتر لطف آبادي، همزمان با بازگشايي دانشگاهها در ايران، به سبب عشق ديرين و پايان نايافتني به ميهن، از سال ۱۳۶۳ و در سالهاي سخت جنگ تحميلي به ايران بازگشت و در دانشگاه فردوسي مشهد به عنوان عضو هيأت علمی مشغول به کار شد و تا سال ۱۳۸۰ به عنوان استاد روان شناسي تربيتي در آن دانشگاه به تدريس و تحقيق پرداخت.
در انستيتوي مطالعات تربيتي آنته ريو به تدريس و پژوهش اشتغال داشت.
در اين مدت، چهار سال را نيز به عنوان پروفسور مهمان و مدعو در دانشگاه تورانتو در کانادا پروفسور لطف آبادي، از سال ۱۳۸۰ به دانشگاه شهيد بهشتي در تهران (که در اصل “دانشگاه ملي ايران” نام داشته) انتقال يافت و به عنوان استاد روان­ شناسي به تدريس و پژوهش پرداخت.
هم اکنون نيز ايشان استاد همين دانشگاه است و با برخي دانشگاههاي کانادا نيز همکاري دارد.
در کنار تدريس دروس روان شناسي و پژوهش در مسائل اين رشته، وی بطور پاره وقت به کار روان سنجي و مشاورة روانی در کلينيک خود در (شمارة ۱۰، خيابان گلستان يکم، ولنجک) تهران، با پروانة نظام روان­ شناسی و مشاورة کشور، اشتغال دارد.
ايشان، همچنين، باقيماندة وقت خود را به کار پژوهش و تأليف و نيز تدوين و تهية برنامه هاي رسانه اي در «فلسفة خردگرايي مينوي و علمي» و نظرية «درمان زندگي ايراني» صرف می کند.
شرح انديشه هاي ايشان را مي­توانيد در اين سايت ملاحظه بفرماييد.